Back in the days.
Doet me denken aan me ghettodays. Met mensen als Jeroen, Harry, de Bock, Charles Bronson een beetje basketballen (partijtjes tot de 100 omdat de Bock altijd verder wou tellen als hij had verloren), luisteren naar cassettebandjes die uit New York kwamen.
Bronson kwam uit Afrika als asielzoeker en ik vermoed dat hij zelf een naam had bedacht. Welke naam is dan als Franstalige beter als Charles Bronson. Van Chuck Norris had hij blijkbaar toen nog niet gehoord. Tussen de flats, chillen bij Bronson wiens oom en tante er nooit waren in het weekend.
Sterke mixjes drinken, 2 uur doen om de kilometer naar de stad af te leggen. Beetje stoer kijken in de club. En Edwin die een kinderfietsje jatte om de 50 meter naar het station te rijden. Dat was leuk, totdat moeder en peuter kwamen vragen of we ook een fiets hadden gezien.
Ik was degene die altijd overal om moest lachen, niets raars deed en zo is het nog.
